×

ZABURZENIE OBSESYJNO – KOMPULSYJNE (OCD)

Zaburzenia obsesyjno – kompulsyjne (OCD, obsessive – compulsive disorder) znane są ludzkości od wieków. Pierwsze odnotowane doniesienia pochodzą z XVI wieku i dotyczą zjawiska „skrupulatności religijnej i nadwrażliwego sumienia”. Obecnie te zaburzenia dotyczą całej gamy tematów i obszarów życia człowieka. Choroba ta może pojawić się nagle w obliczu jakiegoś bardzo stresującego wydarzenia. Może mieć również podłoże neurobiologiczne, gdzie cechą charakterystyczną jest zmienność objawów i z czasem ich nasilenie.

Mechanizm obsesysjno – kompulsyjny jest związany z występowaniem natrętnych i ciągle powracających myśli, wyobrażeń lub impulsów – obsesji, których trudno się pozbyć. Obsesje są przesadne, często nieracjonalne i niepożądane. Obsesjom towarzyszą kompulsje, czyli powtarzalne, rytualne zachowania (np. mycie rąk, sprawdzanie) lub akt umysłowy (np. modlitwa, liczenie). Zadaniem kompulsji jest obniżenie poziomu lęku wywołanego myślą. Może to być przeciwdziałanie jakimś negatywnym zdarzeniom, które według pacjenta zdarzą się w razie zaniechania kompulsji. Cechą charakterystyczną jest występowanie silnego lęku w razie niemożności wykonania danej czynności.

Występowanie

Zaburzenie obsesyjno – kompulsywne pojawiają się zwykle w okresie adolescencji. Szacuje się, że cierpi na nie około 2-3% populacji. Często chorzy wstydzą się swoich objawów lub nie widzą w nich nic groźnego, dlatego nie udają się ze swoim problemem do specjalisty. Kontrolowane natrętne myśli, które od czasu do czasu dotykają większość ludzi, mogą faktycznie nie być powodem do obaw. Jednak w przypadku, kiedy takie myśli i wynikające z nich zachowania uniemożliwiają lub bardzo utrudniają funkcjonowanie, niezbędna jest pomoc specjalisty.

Leczenie

Terapia poznawczo – behawioralna zaburzeń obsesyjno – kompulsywnych obejmuje między innymi ekspozycję, która zmusza pacjenta do konfrontacji z nieprzyjemnym doświadczeniem i uniemożliwieniem wykonania rytualnej czynności z nim związanej. Istotne tutaj jest również modelowanie, czyli obserwowanie jak inna osoba powstrzymuje się od wykonania kompulsywnego zachowania. Poza tym stosowane są inne metody, w zależności od potrzeb i przyczyn zachorowania.